De laatste nacht van ons weekje weg sliepen we in het stoffige plaatsje Le Blanc waar we zelfs een tent vonden die Guinness schonk. Het ligt midden in een prachtig natuurgebied waar we niets van hebben gezien omdat het of te donker of te bewolkt was. Ons dinner was bij een erg lokaal tentje zonder enige pretenties, maar met erg lekker eten en geen mens die ook maar iets van het menu in het Engels kon vertalen. En tja, Google translate can only get you that far … Gelukkig was mijn pasta precies wat ik verwacht had. 
We aten en dronken met drie personen en hadden een rekening van 49 euro. Ik voelde me bijna schuldig bij het afrekenen.
Nu op weg naar NL! Ik krijg ondertussen wel weer eens zin in een Singha.
We zijn gisteravond in Biarritz aangekomen. Dat is een toeristische plek aan de zuid-west kust van Frankrijk, zo’n half uur boven de grens van Spanje. Erg toeristisch hier. In de zomer dan. In de winter is hier weinig te beleven. Zelfs een restaurant vinden bleek al een uitdaging. Na veel zoeken en vragen kwamen we rond elf uur ‘s avonds uit bij een erg lokaal en heel erg klein nachtrestaurant (16 zitplaatsen) met de welluidende naam La Cantina. Op de erg kleine kaart alleen simpele en lokale dingen. Niks geen biefstuk met friet ofzo. Na het voorafje van ham, chorizo en paté had ik een omelet met champignons die zijn naam eer aan deed. We waren als eersten in het restaurant, maar toen we een uurtje later weer weg gingen was het afgeladen vol. De eigenaar kende volgens mij iedereen, want voor iedereen die binnen kwam had hij een hartelijk woord en een stevige handdruk klaar liggen. Bij het weggaan waren we blijkbaar ook vrienden geworden want ook wij werden voorzien van een stevige handdruk en een paar onbegrijpelijke woorden.
De foto is het uitzicht vanaf de promenade vanochtend om 11 uur. Mistig en grijs en niemand op straat.
Gisteravond hebben we gegeten bij het Mandala café in het slaperige dorpje Saint-Girons. Ik zou het je niet op de kaart kunnen aanwijzen, maar het ligt ergens in het zuiden van Frankrijk op het randje van de Pyreneeën. Meestal is het eten in die plekken net zo saai als de plek zelf. Maar dit keer waren we blij verrast. Helaas geen foto’s want we konden niet wachten om op het eten aan te vallen. Mocht je ooit in de buurt zijn dan is het zeker een aanrader.
Vanochtend zijn we op pad gegaan om een bergmeer te zoeken. De foto boven laat zien dat we daarin geslaagd zijn. Dit was helaas maar een klein meertje. De grote meren waar we heen wilden waren vanwege kou en sneeuw helaas onbereikbaar.
En nu op weg naar de Franse westkust.
Oh Rosita! Niet alleen was er in dat hele gehucht dat zich hoofdstad van Andorra mag noemen geen Ierse kroeg te vinden, er waren bijna helemaal geen kroegen te vinden. Vol overtuiging dat er wel ergens een kroeg te vinden zou zijn gingen we het centrum in. Helaas kwamen we bedrogen uit. Uiteindelijk vonden we een hotelbar die uit de goedheid van hun hart nog bereid waren om ons een biertje te schenken. We raakten aan de praat met de mensen van de receptie en die tekende voor ons een map van alle kroegen in de stad. Daar was hij overigens zo mee klaar. Drie kroegen. En direct de eerste kroeg was gelukkig erg tof. Lekker lokaal. En dus kreeg ik daar als biertje de Rosita. Erg lekker. Daarna wordt het allemaal wat wazig. Vooral na die vele shotjes die de barman me voorschotelde. Hij heeft me nog geprobeerd een paar woorden Catalaans geprobeerd te leren, maar dat kon ik gelukkig paraderen met vele woorden in vele andere talen.
Two pints a day keeps the doctor away. En dus drink ik de hele vakantie al twee Guinness per dag. Groot mijn teleurstelling dus ook toen we hier in de hoofdstad van Andorra geen Ierse kroeg konden vinden. Teleurgesteld liepen we te zoeken naar een magere vervanging en groot was onze blijdschap toen we een bierwinkel vonden waar je ook kon drinken en nog groter onze vreugde toen ze Guinness koud bleken te hebben staan. Mijn uitspraak blijft dus staan: in elke stad van een beetje betekenis kun je Guinness krijgen!
We hadden eigenlijk alleen zin in koffie toen we restaurantje La Roqueta zagen. Erg afgelegen en eigenlijk niet echt een restaurant, maar meer de kantine van de lokale golfclub. Eenmaal binnen besloten we toch ook maar te gaan tafelen. We kregen een menu voorgeschoteld waarvan we letterlijk elk woord door Google translate moesten halen om er achter de komen wat het betekende. Geen Spaans hier, maar in hartje van Catalonië is alles in het onbegrijpbare Catalaans. De (erg schattige) serveerster probeerde ons nog te helpen, maar zelfs de simpele woorden als coffee waren al teveel voor haar. Met Google translate in de hand dus maar eten besteld. Allemaal Catalaanse streekgerechten. Het geluk was met me, want alles dat ik besteld has was lekker. En dat ik met smaak at was zichtbaar blijkbaar. Aan het eind van de maaltijd kwam ons alleraardigste serveerster nog met een schaaltje Catalaans dessert aan. Uit haar gebaren begreep ik dat ik dat ook moest proberen. Ok ok. Eten probeer ik graag uit. Zie foto boven. En lekker! Een soort custard, maar toch ook weer niet. Het leek iets op crème brûlée, maar toch ook weer niet. Onder het goedkeurende oog van de serveerster (laten we haar Angelina noemen) heb ik het schaaltje met smaak leeg gemaakt. De kosten? Drie man met aperitief, voorgerecht en hoofdgerecht en drinken moesten we 32 euro afrekenen. Reken maar dat we hier een flinke tip achter gelaten hebben. En reken maar dat ze het nog even gaan hebben over die rare toerist die zo lekker kon eten.
Je ziet hier boven het uitzich over Barcelona vanaf de kabelbaan naar het fort. Een mooie stad. Beetje saai met oud en nieuw, maar zeker een mooie stad. En vandaag gaan we die stad weer verlaten. We vertrekken zo naar mooi Andorra in de Pyreneeën. Met mijn hoogtevrees wordt dat zeker een avontuur.
Gisteren zijn we nog bij park Güell geweest. Dat hele park is 1 groot Gaudi monument. Prachtig, dat wel. Maar oh man! wat een enorme hoeveelheid mensen. Ik heb zelfs meerdere keren Nederlands horen praten. Al is dat geen verassing natuurlijk, want Nederlanders kom je overal tegen. Ik ben benieuwd of er vanavond in Andorra ook landgenoten tegen komen.
Dit is het aanzicht van de Sagrada Familia. Ontworpen lang lang geleden Ze zijn al meer dan 180 jaar met deze kerk bezig en nog zijn ze niet klaar. De volgende keer als iemand moeite heeft met mijn tempo verwijs ik dan ook graag even naar dit bouw project. Oud en nieuw vieren in Barcelona was een ervaring. Niet 1 die ik ooit ga herhalen. Ze kunnen hier vast vieren, maar daar was gisteravond niets en dan ook helemaal niets van te merken. De straten uitgestorven en op een verdwaalde voetzoeker na was er geen vuurwerk. Heel appart. Terwijl in de rest van Europa de steden worden verlicht door vuurwerk omarmen de mensen hier hun familie leden en gaan dan naar bed. Rond een uur of 1 werd het iets drukker in de kroeg waar we zaten, maar niet veel. Het was ook 1 van de weinige kroegen die open waren. Wat een saaie stad hier. Maar alleen met oud en nieuw, want de andere avonden dat ik hier was ….. oh la la. Blij dat niemand me hier kent
Posted in Spanje
|
Tagged Barcelona Gaudi
|
Zon, zon en nog eens zon hier. De foto hierboven is het uitzicht vanaf de koffietafel. Vandaag is het plan dat er heel veel Gaudi gebouwen gaan bezichtigen. Gisteravond hebben we gegeten bij Cera 23. Dat is een klein tentje in een wat achteraf buurtje hier. Het is wat lastig te vinden en omdat het in een voetgangersgebied ligt is er ook geen taxi naar toe te nemen. Het was ff zoeken voordat we het gevonden hadden, maar het was het zeker waard. Heerlijk eten en een super vriendelijke bediening en drankjes en meer van het huis. En laat. We gingen er als laatsten pas om half 1 ‘s nachts weg. Probeer dat maar eens in een Nederlandse tent.
Verdorie. Van die euro crisis is hier weinig te merken. De kroeg waarvan je hierboven het uitzicht ziet heet Eclipse en heeft een VIP entry fee van 200 euro. TWEEHONDERD EURO!! Maar voor die prijs krijg je dan wel een fantastisch uitzicht en een ferme handdruk. VIP zijn is wel leuk. Toen ik moest plassen kreeg ik bewaking mee naar de wc. En die bleef ook nog eens netjes op me wachten.
